กลับหน้าสนทนาธรรม

เรื่องของการทำบุญ

การทำบุญให้ท่านทั้งในสมัยปัจจุบันนี้และในอดีตกาลก็ตาม ถ้าท่านมีจิตศรัทธาแล้ว ก็คิดว่าการบริจาคทานเป็นกุศลชนิดหนึ่ง ท่านพอใจในการให้ทานก็เพราะท่านศรัทธาเมื่อท่านรักษาศีล ก็เป็นบุญพอใจในการรักษาศีล และท่านเชื่อว่าการบำเพ็ญภาวนาเป็นกุศลมาก ท่านก็พอใจในการบำเพ็ญภาวนา แต่ไม่สามารถหยิบยกเอา วัตถุสิ่งของเงินทอง นั้นไปบำเพ็ญทานได้ ตลอดจนการทำบุญกับพระภิกษุสงฆ์สามเณร ก็ไม่ได้ เพราะจิตยัง ไม่เกิดศรัทธานั้นเอง บางคนมีความตระหนี่เหนียวแน่นในดวงจิต แม้ แต่จะกินจะใช้ก็ ยังเสียดายนั่นเอง นั่นแสดงว่าจิตของท่านเหล่านั้นยังอ่อนศรัทธา หรือขาดความเชื่อมั่นขาดความเข้มแข็งในใจ ฝ่ายอกุศลมักจะชักจูงท่านไปคือ “มัจฉริยะ” มีความตระหนี่ เหนียวแน่นหวงแหน เข้าครอบงําดวงจิตของตนแม้จะมีข้าวของมากมายก่ายกองสักเพียงใดก็ตามเป็นโภคทรัพย์ก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็น “อริยทรัพย์” ได้ นี่เพราะอะไร? เพราะท่านมีจิตใจอ่อนกำลังศรัทธานั่นเอง สำหรับท่านผู้มีจิตศรัทธาเปี่ยมไปด้วยบุญแรงกล้า นั้น แม้จะมีวัตถุเพียงเล็กน้อย ก็ทำตามกำลังศรัทธาตลอดจน ถึงวัตถุ ข้าวของก็ให้ทานบริจาคตามกำลังศรัทธา เมื่อมีจิตศรัทธาก็บริจาคได้มาก

ในสมัยพุทธกาลเช่น ศรัทธา พระโสดาบันบุคคลนี้คือ นางวิสาขาหรืออนาถบิณฑิกะเศรษฐี ท่านพร้อมทั้งสองอย่างคือ ภายในจิตใจมีอริยทรัพย์คือกำลังแรงศรัทธา ภายนอกของท่านก็มีโภคทรัพย์ วัตถุข้าวของเงินทองมากมายสามารถ บริจาคทานได้มาก เช่น ซื้อที่ดินจำนวนเก้าโกฏิ สร้างวิหารก็สิ้นเงินอีกเก้าโกฏิ ท่านสร้างเสร็จแล้วก็มีพิธีฉลองสิ้นเงินอีกเก้าโกฏิ รวมแล้วสิ้นเงินทั้งหมดยี่สิบเก้าโกฏิ เพราะท่านมีกำลังจิตศรัทธาแก่กล้าบริจาคทานได้มากมายอย่างมหาศาล

ศรัทธาของพระโสดาบัน ท่านเชื่อว่า “อจลศรัทธา” คือมีจิตเชื่อแน่ในบุญ บุคคลที่บำเพ็ญบุญจะเป็นคนไม่จน แม้เราจะเที่ยวไปในวัฎฎสงสารก็เป็นผู้ไม่จน จะมีความสุขความเจริญในภพหน้าชาติหน้าอยู่เรื่อยๆ คำว่า “ศรัทธา” สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงตรัสไว้ว่า ความมีศรัทธาย่อมนำความสุขมาให้

กุศลกรรมมีอะไรบ้าง

ทาน เป็นกุศลกรรมอย่างหนึ่ง
การรักษาศีล ก็เป็นกุศลกรรมอย่างหนึ่ง
การบำเพ็ญภาวนา ก็เป็นกุศลกรรมอย่างหนึ่ง
การบำเพ็ญกุศลที่เกิดจากจิตศรัทธาเชื่อมั่นในผลบุญ
ปัญญาเป็นเครื่องชี้นำให้เห็น และสอนให้คนสร้างความดี ท่านรีบเร่งสร้างบารมีให้เกิดกำลังแก่กล้าเข้มแข็ง ก็สมควรแก่การบรรลุอริยมรรค อริยผล เป็นผู้ประเสริฐนับแต่ทัศนภูมิของพระโสดาบันขึ้นไปจนถึงพระอรหันต์ตัดกิเลสจากดวงจิตปราศจากโลภะ โทสะโมหะ ซึ่งเป็น “อกุศล” เป็นรากเง่าของกิเลสทั้งหลายให้หมดสิ้นไปจากจิตของท่าน

ฉะนั้น คำว่า “ศรัทธา” จึงมีความสำคัญในการบริจาคทาน สำคัญเป็นอย่างยิ่ง ท่านเพาะความศรัทธาให้เกิดขึ้นในดวงจิต ทำบุญทำทานไปวัดในวันหยุด หรือวันสำคัญทางพุทธศาสนา เพื่อช่วยกันจรรโลงพุทธศาสนาให้ถาวรสืบไป ดังบรรพบุรุษของพวกเราทั้งหลายได้สร้างสมมานานในสมัยพุทธกาลจนถึงปัจจุบันนี้ ก็นับมาได้เป็นพันๆปีมาแล้วสาธุชนผู้ใฝ่บุญทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านสร้างบุญบารมีมากมายกี่ภพกี่ชาติเพื่อให้ศาสนาพุทธมั่นคงสืบต่อไป